i
bütün arkadaşlar batıya gitti
ben buralarda kaldım s.
ama çok şey öğreniyor insan
öz yurdunda kalırsa.
sabahları işe giderken
ceketimin yakasını kaldırıyorum.
gözlerim yaşarsa da
biliyorum, daha gencim, bu soğuklar üşütmez beni.
buz gibi havayı çekiyorum ciğerlerime
beyaz bir duman yükseliyor geri verirken.
ama ne soğuk, sokaklar ne soğuk.
otobüs bir türlü gelmiyor.
İki yanıma bakarak geçip gidiyorum,
çocuklar koşarak uzaklaşıyor,
kızlar daha güzel oluyor üşürken.
dört duvar ortasında akşama kadar
çalışmak benim işim.
caddeleri, ağaçları,
kırları unutuyorum;
şöyle ayda yılda bir
eğer kente inersem
alacakaranlıkta,
İncecikten yağmur yağarken,
hafif hafif başım dönüyor
bir hoş oluyorum.
sonra yine ev yine sen,
solgun bir lamba latında otururp çalışmak.
ara sıra gözlerimiz birbirini bulursa
birden ısınıyor içim,
birden ışıyor kitabın yaprakları,
yaşadığımı hatırlıyorum
bakıp gülerken.
daha çok soğuk günler göreceğiz s.
karanlık gecelerimizi yıldızlar bile ışıtamayacak.
öyle halsiz düşüeceğiz ki geceleri,
özlem duyarak aynı yatakya
birbirimizden habersiz uyuyacağız,
sabahları biz çıktıktan sonra
odamıza güneş girecek
daha çok soğuk günler göreceğiz s.
ömrümüz böyle geçecek.
1948
ii
bu sabah evden çıkarken
İçimde garip bir hüzün vardı,
söküp atamadım ya s.
geçmiş günler aklıma geldi.
beni dünyaya bağlayan
şu zayıf kollarındır,
düşünmen, gülmen, konuşman,
çocukça hallerindir.
sadakati seyrettim gözlerinde
yıllarca sabrı tahammülü.
bulut oldun yağmur yağdırdın
karanlık günlerimde.
on iki sene dile kolay
başka türküler çağırdığım çok olmuştur,
bazı bazı yanan şu yürek
allak bullak olmuştur.
on iki sene dile kolay
bak, ikimizin de ağardı saçlarımız.
aldırma oynaşıyor ya sokakta
İki erkek kedi gibi çocuklarımız.
başka türküler çağırdığım çok olmuştur
bir tanesi var ki o da sensin.
bırak yine çağırayım s.
nasıl olsa güzelsin.
1945
cahİt külebİ..
(yazboz, 1/20/2007 5:02:00 PM)