bir gün bir şiir doğar insanın içinde, bir şiir büyür bütün olanlara inat.. susmasını bilmeyen ya da nerede duracağına dair bir ipucu bulamadığı için bocalayan bir şiir.. bütün şiirlerim içimde böyle doğdular, benim nerede duracağını öğrenememiş kelimelerim şiir oldular... korunmasız birleştiler birbirleriyle.. meyveleri, yok sayılacak bu aşkın, bu aşkın meyveleri hep suçlu doğacak... ben kırmadım annemin vazosunu, komşunun kedisini ben kapatmadım o kutuya sonra da o kutuyu denize yemin ederim ki ben atmadım... babamı da ben öldürmedim zaten, kocaman iftira hepsi... o yaptı ben değil... ceset değil... ceset karıncayı bile incitemez bilmez misiniz o yüzden şiir yazar.. incitemedikleri karıncaların pişmanlığı ile.. incitmek istediği karıncalar için.. evet biz yapmadık ne ceset birini öldürebilir ne ben.. bengü şiir yazar ben okurum... bu kadar...
ceset susar..
buraya kadar..