o ki, bir yıl boyunca sabahları uykumun en tatlı yerinde sınıfa çığlıklar atarak giren; ilk başta enteresan bir insan olduğunu düşündüğüm, ancak ısınıp alışınca pek bir sevmeye başladığım insan... kendisini mutlu görünce daha bi sevindiğim şahsiyet... ve kendisini adlandırdığım şekilde, melankolik baldız...