bu dönemde sansür etkisini sürdürdüğünden gazetecilik pek gelişemez ve tiyatrolar çalışmalarını durdurduğundan bu alanda da fazla yapıt verilemez.
dil konusunda ulusal bilinç ve davranışlardan yoksun olan sanatçıların dilde sadeleşmeye girmek gibi çabaları yoktur.anlatımda bolca süs öğelerine yer verilir;anlaşılmaz ağdalı bir anlatım görülür.
umutlu,aydınlık,korkusuz bir edebiyat yerine aşırı hassas,karamsar ve hayalci bir dünya görüşü yer alır.en çok işlenen konular intihar,kırgınlık,düş kırıklığı,mutluluğu hiç bulamama b. olmuştur zaten.
sone,terza rima gibi fransız şiirinin biçimleri kullanılmıştır.divan edebiyatı nazım biçimlerinden müstezat,serbest müstezat olarak gelişir.
nazım birimi dize olarak kabul edilir.şiirde anlam bir dizeden diğerime geçer,düzyazıya yaklaşma görülür.
kafiyenin göze değil kulağa göre olması gerektiği anlayışı önem kazanır.
aruz ölçüsü ısrarla kullanılır.yalnız tevfik fikret'in hece ölçüsüyle yazdığı şiirler de bulunur.